Mikołajczaka Blog Okrętowy

Acer 3024WLMi

Polityka IT korporacji w której pracuję jest bardzo precyzyjna. Służbowe komputery służą do pracy i tylko do pracy, wobec czego każdy pracownik dostaje sprzęt z zainstalowanym systemem operacyjnym i pakietem potrzebnych programów. System operacyjny to zawsze Windows XP Pro, a programy różnią się w zależności od zakresu obowiązków. Uprawnienia użytkowników do zmiany czegokolwiek w swoich kompterach są drastycznie ograniczone, a jakiekolwiek grzebanie w systemie, łącznie z próbami zainstalowanie samodzielnie jakiegokolwiek oprogramowania, jest bardzo niemile widziane. To uczyniło mojego służbowego notebooka praktycznie bezużytecznym, targanie go do domu nie ma sensu. Tak o to postawiony zostałem przed koniecznością kupienia komputera domowego. Stacjonarny raczej nie wchodził w rachubę, przyzwyczaiłem się już do pisania na kolanach. W domu mam również punkt dostępowy sieci bezprzewodowej, co teoretycznie pozwala nawet zabrać ze sobą komputer, zamiast gazety, na dłuższe posiedzenia do toalety.
Ponieważ nie jestem komiwojażerem, notebook nie musiał być ultra-przenośnym maleństwem o wadze poniżej 2kg. Musiał natomiast mieć przywoitą kartę graficzną, sieć bezprzewodową i szeroki ekran, do których bardzo się przyzwyczaiłem i które bardzo cenię, oraz kilka oczywistych drobiazgów, jak porty USB i inne. No i cena brutto musiała oscylować w okolicach 3500zł.
Przekopanie stron kilku dystrybutorów komputerów przenośnych, serwisów internetowych, jak na przykład benchmark.pl, natrafiłem na opis ACERA Aspire 3024WLMi, który to wydawał się idealnie pasować do moich potrzeb. Przyzwoity procesor i karta graficzna ze 128MB RAM, twardy dysk 80GB, panoramiczny ekran o rozdzielczości 1280x800, 512MB nagrywarka DVD i cena w okolicach 3600 brutto. To wszystko zamknięte w obudowie o wadze 2,8kg.

Po kilku tygodniach użytkowania mogę powiedzieć że komputer w zupełności spełnia moje oczekiwania, służy jako bardzo przyzwoita maszyna do pisania, przeglądania i tworzenia stron internetowych, oglądania i obróbki zdjęć oraz, od czasu do czasu, grania. Dokładniejszy opis dla zainteresowanych tutaj.

Zagrożenia informatyzacji ciąg dalszy

Do listy chorób zawodowych związanych z użytkowaniem komputerów trzeba będzie być może dopisać poparzenia. Oto bowiem kolejny notebook Della stanął samoistnie w płomieniach, powodując ewakuację biura i interwencję straży pożarnej. Notebook został ugaszony przez specjalistę działu IT za pomocą gaśnicy. O sprawie doniósł serwis Toms-Hardware.

Poprzedni taki wypadek opisałem tutaj.

Przy dobrej pogodzie

Przy spokojnym morzu i dobrej pogodzie przewrócił się samochodowiec Cougar Ace. Statek, z ładunkiem 4813 samochodów marki Mazda, płynął z Japonii do kanadyjskiego portu The Fraser River Port koło Vancouver. Statek utrzymuje się stabilnie na powierzchni około 230 mil na południe od wysp Aleuckich. Cała załoga, licząca 23 osoby, została zdjęta ze statku przez amerykański Coast Guard. Ratowaniem samego statku ma zająć się komercyjna firma ratownicza.
Prawdopodobną przyczyną wypadku był błąd załogi podczas balastowania statku, w momencie wypadku załoga zajmowała się przebalastowaniem jednostki.

Wszystkie zdjęcia: US Coast Guard

Ciemna strona globalizacji

Co najmniej 21 osób zginęło od początku roku podczas podczas prac związanych ze złomowaniem statków w Bangladeszu. Południowa Azja stała się światowym centrum recyclingu statków, lub, jak twierdzą ekolodzy, wielkim śmietniskiem, w którym armatorzy z krajów wysoko rozwiniętych pozbywają się tanim kosztem starych jednostek. Trudno odmówić racji ekologom.
Zanim rozkwitł biznes w południowej Azji armatorzy złomowali statki w wysoko wyspecjalizowanych zakładach w krajach, w których były one budowane, lub niestety je zatapiali. Wprowadzane coraz ostrzejsze normy ekologiczne położyły kres zatapianiu statków, natomiast rosnące koszty pracy w krajach wysoko rozwiniętych powodowały że stale poszukiwano tańszych sposobów pozbycia się wyeksploatowanych statków. Pomocną dłoń wyciągnęły Indie, Pakistan, Wietnam, Chiny i Bangladesz, które, oprócz zatrudnienia dla rzesz ludzi, poszukiwały także źródła zaopatrzenia w stal. Dzisiaj na lidera w branży wyrasta Bangladesz, ponieważ rządy Indii i Pakistanu zatrzymały rozwój złomowisk, z uwagi na rosnące zagrożenie dla środowiska.
W Bangladeszu centrum złomowania statków są plaże w okolicach miasta Chittagong. Pierwszy statek który zezłomowano w tym miejscu w 1965 roku, został przypadkiem wyrzucony na plażę przez przybój.
Statki, kupowane przez zakłady złomujące na globalnym rynku za cenę 120-180USD/tonę, przyprowadzane są na redę portu w Chittagong. W pierwszym etapie usuwane są wszystkie wartościowe elementy wyposażenia, jak elektronika, meble, sprzęt AGD oraz wszystkie elementy z metali kolorowych. Następnie statki napełniane są wodą morską w celu wypłukania części zanieczyszczeń. Woda, zawierająca po takim procesie mnóstwo zanieczyszczeń, wypompowywana jest bezpośrednio do morza. Po tym bardzo zgrubnym czyszczeniu statek w czasie przypływu osadzany jest na plaży, po czym następuje główna faza złomowania.
Wszystkie prace wykonywane są ręcznie, przez pracowników wyposażonych jedynie w palniki acetylenowo-tlenowe. Kadłub złomowanego statku cięty jest na małe elementy, które zrzucane są bezpośrednio na plażę, po czym ręcznie wynoszone w głąb lądu. Praca jest szalenie niebezpieczna, jednym z głównych zagrożeń są powtarzające się bardzo często eksplozje oparów paliwa i olejów w niewyczyszczonych zbiornikach.
Większość złomowanych obecnie statków zbudowana została w latach 70-tych, kiedy to w okrętownictwie szeroko używano wielu niebezpiecznych materiałów, jak na przykład azbestu, farby z dodatkiem ołowiu i rtęci. Pracownicy zatrudnieni w Bangladeszu przy rozbiórce statków nie są wyposażeni w żadne środki ochrony BHP, jak hełmy, rękawice, maski. Według raportu International Labour Organization i Greenpeace większość z nich nie posiada nawet żadnego obuwia, azbest usuwany jest gołymi rękoma, toksyczne odpady wyrzucane bezpośrednio do morza. Cały ten proces doprowadził do znacznego skażenia środowiska.

Wszystkie zdjęcia:www.greenpeace.org

Tak oto bogate społeczeństwa rozwiązały trudny problem utylizacji starych statków. Sprawa omawiana od wielu lat na forum International Maritime Organization nie może doczekać się rozwiązania, a porównania do strumienia wraków samochodów płynącego bezustannie do Polski z Europy Zachodniej narzucają się same.

Raport Greenpeace na temat złomowania statków znajduje się tutaj.

Ja was proszę ....

Ja was proszę panowie fotografowie
By w relacjach ze zdarzeń drodzy dziennikarze
Były tylko parady albo barykady
Na których walczy lud

Bo na frontach my śliczni i patriotyczni
I w potyczkach z wrogami pięści jak dynamit
Lecz po bitwie już w sitwie
To tylko i żałość i smród

Słowa: Krzysztof Daukszewicz, piosenka Ja was proszę z płyty Stare and Nowe, z dedykacją dla Prezydenta RP z okazji udzielenia wywiadu Możemy przegrać bitwę o Polskę

Żałosna kpina

Zdyscyplinowana większość sejmowa, pomimo deklarowanej od dawna werbalnie niewiary w niekorzystne wyniki sondaży, postanowiła zwiększyć swoje szanse w wyborach samorządowych majstrując przy ordynacji wyborczej. Tym samym, nie pierwszy raz zresztą, ustawia się w doborowym towarzystwie AWS Mariana Krzaklewskiego i SLD Leszka Millera, które to również próbowały dopasować ordynację do aktualnych wówczas wyników sondaży. Różnica jest oczywiście jedna, AWS i SLD kierowały się ordynarną chęcią wygrania wyborów, natomiast PiSamooLPRona kieruje się wyższą koniecznością osiągnięcia zwycięstwa w walce o Polskę i szczęście wszystkich Polaków. Oczywiście z wyłączeniem tych o odmiennej orientacji seksualnej, przekonaniach liberalnych, ateistów i agnostyków oraz paru innych odszczepieńców od katolicko-narodowego standardu.
Niezależnie od motywacji, zakrawa to na żałosną kpinę z wyborców w wykonaniu ludzi, którzy wydają się być gotowi na wszystko aby utrzymać władzę.

Przypomina się scena wieńcząca Folwark zwierzęcy Orwella, gdy zwierzęta obserwowały świnie i ludzi biesiadujących razem, nie mogąc odróżnić jednych od drugich.
Władza degeneruje, zwłaszcza ludzi słabych, ale nikt się chyba nie spodziewał że tym razem stanie się to tak szybko.

Sama konieczność wprowadzenia zmian w ordynacjach, zarówno parlamentarnej jak i samorządowej, jest oczywistością dla każdego, kto chociaż raz śledził bełkotliwe głupoty wygłaszane z trybuny sejmowej przez posłów, którzy nie czują się w żaden sposób odpowiedzialni przed wyborcami. Inaczej, niż przez wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych nie da się tego ukrócić. Wykluczyłoby to z parlamentu i samorządów ludzi, których jedynym poglądem jest to że Prezes ma zawsze rację. I dlatego właśnie nie szans na wprowadzenie jednomandatowych okręgów, bo prawie każda władza w Polsce, a obecna w szczególności, opiera się na ludziach Biernych, Miernych ale Wiernych (w skrócie BMW).

Dyskretnie wybudowany statek

Pod koniec lipca Odense Steel Shipyard ma przekazać armatorowi, którym jest A. P. Møller-Mærsk, jednostkę numer budowy 203.
A. P. Møller-Mærsk konsekwentnie, od połowy lat 80-tych, nie ujawnia dokładnych danych swoich nowo budowanych statków, również w tym wypadku nie uczyniono wyjątku. Wiadomo jedynie że będzie to największy zbudowany do tej pory kontenerowiec. Statek będzie miał długość całkowitą 405 metrów i szerokość 55 metrów. Szacunki pojemności statku wahają się od 12 do 14 tysięcy TEU.
Brakuje również dokładnych informacji na temat źródła napędu kontenerowca, chociaż uważa się że dla tego kolosa silnik dostarczyła Wärtsilä. Miałby to być 14 cylindrowy 2 suwowy silnik typu RT-flex96 o mocy 109 tysięcy km, co uczyniło by go największym, kiedykolwiek wyprodukowanym silnikiem Diesla.

John Irving, Zanim Cię Znajdę

●●●●○○

Dopiero druga przeczytana przeze mnie powieść Irvinga. Pierwszą był, zdecydowanie lepszy, Świat według Garpa.
Historia życia aktora Jacka Burnsa jest trochę jak najnowsze filmy z Hollywood - dużo blichtru, ale treści zdecydowanie mniej. Niemniej jednak do przeczytania.
Jeśli w IVRP powstanie indeks książek zakazanych to Zanim Cię znajdę będzie okupywać jedno z pierwszych miejsc, z uwagi na dużą ilość opisów seksu z udziałem nieletnich bohaterów.

Mañana

Wiadomość że jestem Polakiem, wywołała lawinę wspomnień u pierwszego oficera. Barbara. Przestał dzwonić, gdy usiłowała go zaprosić na obiad do swoich rodziców, mimo że bywał jeszcze później w Gdyni. Dopytywał się jeszcze, czy Las Vegas ciągle istnieje.
Szczupły facet z wielkim, złotym kolczykiem w lewym uchu robił wrażenie niebezpiecznego. Nie wiem dlaczego uważał, że doskonale rozumiem jego chorwacki. Gdy mówił powoli można było część zrozumieć, części się domyślić.
Dokerzy spóźnili się ponad godzinę, zdążył w swojej opowieści dojść do wojny. Był, zdaje się, snajperem, tylko nie wiem po której walczył stronie. Moje Hvala, gdy przyniósł kawę, strasznie go rozeźliło.

Nieszczęście polegało na tym, że duński statek, na który mieliśmy załadować nasz sprzęt, był obsadzony Chorwatami, którzy już dobrych kilka tygodni byli poza domem. Takiej okazji nie mogli przepuścić, na burcie było pełno żon, dziewczyn i kochanek. Dokerzy najwyraźniej byli wtajemniczeni w spisek, mający maksymalnie opóźnić wyjście statku z Ploče. Wszystko odbywało się w całkowicie bezstresowej atmosferze sjesty, gwarantującej że już mañana załadujemy, a dzień po mañana statek wyjdzie w morze.

Coś być musi, do cholery, za zakrętem!

Jazda samochodem po bocznych drogach na Korčuli ma w sobie urok gry komputerowej. Drogi, o szerokości półtora samochodu, wiją się po zboczach gór, po urwiskach, czasami nad samym brzegem morza. Sprawy nie ułatwiają rosnące bardzo w wielu miejscach, bardzo blisko pobocza, drzewa oliwne oraz ciągnące się kilometrami niskie murki oporowe. W wielu miejscach trzeba zjeżdżać na pobocze, aby wyminać pojazd nadjeżdżający z przeciwka.

0,6% PKB

Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości opublikowała raport Innowacyjność 2006. Bardzo ciekawy tekst, rzetelnie opisujący beznadziejny stan polskich inwestycji w badania i rozwój. Suma polskich nakładów na R&D to równowartość 0,6% PKB, podczas gdy, wg cytowanych w raporcie ekonomistów, nakłady poniżej 1%PKB uznawane są za gospodarcze cofanie się. Raport obrazuje skalę problemu i wielkość wyzwania, jakie należałoby podjąć, aby to zmienić i uniknąć trwałej degradacji Polski do roli rezerwuaru taniej siły roboczej. O ile w ogóle ktoś znajdzie czas by, w natłoku zajęć związanych z obsadzaniem rad nadzorczych mediów publicznych ludźmi wątpliwej proweniencji, zainteresować się tym problemem.

Szkoda więc, że co niektórzy rządzący polignoranci nie zajęli się lekturą tego raportu, zamiast satyrycznych tekstów w niemieckim dzienniku. Chociaż może i dobrze że nie czytali, w obecnej sytuacji należałoby się raczej spodziewać zwolnienia autorów, za, jak to zgrabnie ujął nasz chorowity prezydent, brak elementarnej solidarności narodowej, niż wyciągnięcia przez kogokolwiek jakichkolwiek wniosków z raportu.

Tajemnicza wyspa

Perspektywiczna dolinka, bo wielka i oddalona od szlaków turystycznych. Zanim mieszkańcy Korčuli i turyści wypełnią ją śmieciami, minie wiele lat. Może nawet nie zdążą jej wypełnić przed końcem świata, więc nie ma się czym przejmować

Zabrakło zdrowego rozsądku

Natchniony poczuciem dziejowej misji ignorant, zajmujący, dzięki obietnicom gruszek na wierzbie, wysokie stanowisko, nie jest groźny, a co najwyżej śmieszny. Groźny może być profesjonalista, pracujący na mniej eksponowanym stanowisku, któremu zabrakło odrobiny zdrowego rozsądku. Oto bowiem skromny dyrektor departamentu informacji MSZ, pan Paweł Dobrowolski, umieszczając na stronie MSZ tłumaczenie satyrycznego artykułu z niszowej, lewicowej gazety Die Tageszeitung, doprowadził do poważnego kryzysu w stosunkach polsko-niemieckich.

A przecież rozwiązanie jest proste. Panowie dyrektorzy departamentów w ministerstwach, ambasadorzy, konsule i szeregowi pracownicy urzędów administracji publicznej. Dla dobra Najjaśniejszej Rzplitej, w trosce o zachowanie powagi polskiego rządu, w imię przyszłości Narodu oraz troski o przewód pokarmowy Prezydenta, nie tłumaczcie takich artykułów politykom. Przecież to było po niemiecku, sami by nie przeczytali, bo większość z nich ledwo sobie z językiem ojczystym radzi.

Wycinanie konkurencji

Dwie kontrole zaczęły sprawdzać finanse Polskiego Związku Piłki Nożnej, w celu znalezienia pretekstu do wprowadzenia w związku zarządu komisarycznego.
Czas był ku temu najwyższy. Blamaż reprezentacji Polski na mistrzostwach świata przyćmił wcześniejsze blamaże programów obniżania podatków, czy budowy 3 milionów mieszkań, co zagroziło niekwestionowanej dotąd pozycji rządu. Rząd jednakże przeszedł do ofensywy i to od razu na dwóch frontach, wycinając konkurencję w PZPN-ie metodami administracyjnymi, oraz uruchamiając wielką akcję piarowską, której twarzą ma być premier Obiecankiewicz. Akcja ma spowodować zmianę tematów do żartów w Europie, zamiast śmiać się z polskiej reprezentacji, będą śmiać się z tego co zwykle. Dokładniejsze informacje, na temat z czego się śmieją, będzie można zdobyć na lekcjach wychowania patriotycznego, tudzież Historii Polski, o ile minister Giertych nie zmieni zdania więcej niż trzy razy.

Nie kwestionując samej idei wprowadzania komisarza do Polskiego Związku Piłki Nożnej, który okazał się instytucją niezdolną do samooczyszczenia i jakiejkolwiek reformy, należy zauważyć, że przyszłość polskiego futbolu zależy teraz od odpowiedzi na pytanie, czy prezes Kaczyński zna się na piłce nożnej lepiej niż na gospodarce, czy nie?

Vela Luka - Dubrovnik i z powrotem

Prawie 200km zakrętów, podjazdów i zjazdów. Jedyny prosty odcinek drogi to ten na pokładzie promu z Korčuli na półwysep Pelješac. W oknie baru na przystani promowej zdjęcie, sądzonego przez Haski trybunał, generała Ante Gotoviny z podpisem: Bohater nie zbrodniarz.
Droga biegnie w większości nad brzegiem morza, wijąc się po zboczach gór Dynarskich, które tutaj sięgają prawie do samego brzegu. Facet w starym BMW z polską rejestracją wyprzedza na zakręcie przed szczytem wzniesienia, widok bardziej zapierający dech w piersiach niż krajobrazy Dalmacji. Zmieścił się.

Jeszcze tylko kilkaset zakrętów, ciekawy most im. Franja Tudmana i jesteśmy w Dubrovniku. Ceny podawane przez mój przewodnik Pascala z 1999 roku są mocno zdezaktualizowane. Wejście na mury kosztuje 50kun (7,1EUR) a nie 10. No trudno, ale za to wchodzimy w każdą dziurę, aby ani jedna kuna się nie zmarnowała.
Miasteczko śliczne, ale do zdeptania we wszystkie strony w kilka godzin.
Przy rynku izba pamięci poległych w obronie miasta podczas serbskiej agresji w latach 1991-1995. Na wielkim ekranie migotają zdjęcia palących się budynków, eksplozji i zniszczeń. To powinien być obowiązkowy punkt programu dla turystów z krajów członków NATO. I pytanie: Co zrobiliście, żeby temu zapobiec? Pierwsza lekcja, jaką odebrały wybijające się na niepodległość republiki dawnej Jugosławii, to ta, że ze strony Europy można liczyć jedynie na debatę w parlamencie.

Korčula

Korčula.
Trzecia co do wielkości wyspa Dalmacji Środkowej ma powierzchnię 279,3 km² i szerokość około 7 km. Jej wschodnia część biegnie równolegle do półwyspu Pelješac, od którego dzieli ją Pelješki kanał. Powierzchnia wyspy jest górzysta, z wyjątkiem obszarów wschodnich. Najwyższe wzniesienia to Klupca (568 m n.p.m.), Grabovac (536 m n.p.m) i Kom (510 m n.p.m).
Tyle przewodnik dla zmotoryzowanych, Pascal 1999, pomijający fakt istnienia w leżącej w głębi wyspy, w miejscowości Blato firmy Radež, produkującej wyposażenie okrętowe, jak na przykład pokrywy lukowe, rampy itp. Radež powstał w 1954 roku, gdy jeszcze nikt nie zdawał sobie sprawy ile pieniędzy można zarobić na turystyce. Główny zakład jest w mieście, natomiast warsztat montażowy jest bezpośrednio nad brzegiem morza, w pięknej zatoce. Dzisiaj postawienie w takim miejscu suwnicy zamiast hotelu, wydaje się być dziwnym pomysłem.

Kto w dzisiejszych czasach wybudowałby w takiej pięknej zatoce stocznię?

Transport dużych elementów stalowych nad brzeg morza, wąską drogą wykutą w skale, wymaga specjalnych rozwiązań. Wszystko wożone jest na wysokich platformach, trzy metry nad drogą jest więcej przestrzeni.

Argentynie kibicowałem sam, Chorwaci w barze byli za Niemcami. Jakieś reminiscencje historyczne? Szkoda, skrzywdzonej trochę przez sędziego, Argentyny i szkoda że wygrali Niemcy. Poziom sędziowania na tych mistrzostwach jest chyba jeszcze niższy niż w Korei w 2002 roku.